Patiënt van de maand Juni: Rakker

Rakker IRakker is een vrouwelijke Jack Russel terriër van bijna 9 jaar, die erg van gezelligheid houdt. Zij gaat dan dus ook graag mee naar het eetcafé, waar haar baasjes geregeld zijn te vinden. Iedereen kent Rakker daar goed en ze loopt graag tussen de tafeltjes door. Deze keer had ze wat gesnuffeld achter de jukebox, wat de eigenaresse van het eetcafé was opgevallen. Zij belde de eigenaren van Rakker de volgende dag in paniek op dat er achter de jukebox wat rattengif had gelegen en dat Rakker daar misschien van gegeten had....

Rakker IRakker is een vrouwelijke Jack Russel terriër van bijna 9 jaar, die erg van gezelligheid houdt. Zij gaat dan dus ook graag mee naar het eetcafé, waar haar baasjes geregeld zijn te vinden. Iedereen kent Rakker daar goed en ze loopt graag tussen de tafeltjes door. Deze keer had ze wat gesnuffeld achter de jukebox, wat de eigenaresse van het eetcafé was opgevallen. Zij belde de eigenaren van Rakker de volgende dag in paniek op dat er achter de jukebox wat rattengif had gelegen en dat Rakker daar misschien van gegeten had. De eigenaren twijfelden gelukkig geen moment en kwamen diezelfde ochtend nog naar ons toe.

Rakker kwam kwispelend bij ons binnen gelopen. Ze had niet gebraakt of diarree gehad en had haar bakje vanochtend lekker leeg gegeten. Bij het lichamelijk onderzoek konden wij gelukkig geen bijzonderheden aan Rakker ontdekken, maar dit sluit een vergiftiging met rattengif helaas niet uit. De verschijnselen treden namelijk pas na enkele dagen op en dit zijn meteen zeer levensbedreigende siturattengifaties. Rattengif vangt namelijk vitamine K weg uit het lichaam, wat essentieel is voor een goede bloedstolling. Een enkele kneuzing kan dus uitmonden in een levensgevaarlijke bloeding. Het is ook mogelijk dat er spontaan een bloeding in de buik ontstaat, waardoor ze dood kunnen bloeden. De hond zal daarbij bleek en sloom worden. Dit is een situatie die je dus absoluut moet vermijden.  Ondanks dat we niet zeker waren of Rakker het gif had opgegeten, besloten we direct te gaan behandelen.

Als een hond enkele uren daarvoor het rattengif heeft opgegeten kun je hem laten braken, dit was bij Rakker dus niet meer mogelijk. Wel besloten we Norit (actieve kool) te geven om de opname in de darm zoveel mogelijk tegen te gaan. De verdere behandeling bestaat uit het toedienen van vitamine K, aangezien daar een tekort van ontstaat in het lichaam door het rattengif. Door hoge doseringen vitamine K te geven, overwinnen we dus de werking van het rattengif en kan de bloedstolling nog normaal verlopen. Dit moet minimaal 2 weken gegeven worden. 48 uur na het stoppen van de vitamine K moet de bloedstolling  van het bloed gemeten worden. Dit wordt gedaan in een speciaal laboratorium en het bloed moet dus opgestuurd worden. Als de stolling dan niet afwijkend is, kunnen we opgelucht ademhalen en kan Rakker definitief stoppen met de vitamine K tabletten.

Rakker voelde zich al die tijd ontzettend goed en heeft geen verschijnselen van een vergiftiging vertoont! We zullen nooit weten of hij het rattengif daadwerkelijk heeft opgegeten, maar hierop wachten is geen optie. Als er namelijk al bloedingen zijn, is de prognose ontzettend slecht en is de kans groot dat ze hieraan overlijden.